30 yaşından sonra sikimizi kesip tavana asıyoruz gençler, gelmeyin.
coşkulu bir heyecan.
eskisi gibi kolayca coşamaz insan. her şey daha kontrollü, daha temkinli yaşanır.
elbette insan yine heyecanlanır lakin coşku kısmı bitmiştir.
son zamanlarda hiçbir şey içimi kıpırdatmıyor.
sanki heyecan denen duygu benden usulca çekilmiş, kapıyı sessizce kapatıp gitmiş. ne iz bırakmış, ne de geri döneceğine dair bir işaret. sanki içimdeki bir düğme sessizce kapanmış.
kimse kapatırken gürültü yapmamış, bir uyarı vermemiş.kapanmış ve ben de ancak günler geçtikçe fark etmişim.eskiden ufacık şeyler bile kalbimi hızlandırırdı. şimdi aynı şeyler önümden geçiyor, ben yerimden kımıldamıyorum. içimde bir boşluk (değil aslında boşluk bile bir his sonuçta) bu daha çok bir düz çizgi.ne sevinç var, ne merak, ne de o eski titreşim.karanlık değil ama ışık da yok; tam ortasında, loş bir yerde duruyorum.her şey aynı renkte.bazen “nerede kaybettim bunu?” diye düşünüyorum, ama cevabı yok.heyecan bir anda yok olmuyor; yavaş yavaş eriyor, seni fark ettirmeden sessizliğe bırakıyor.ve en kötüsü, özlüyorum ama çağıracak bir yol da bilmiyorum.
gelirse tesadüfen gelecek gibi.gelmezse…bu düz çizgide yürümeye devam edeceğim.
libido 30 da ayağı gazdan çeker, 50 ye kadar yavaşlayarak biter. tabi bu orta anadoludaki atlara fısıldayan dayıları kapsamaz.
insan büyüdükçe, yaslanacak, dayanacak, içini döküp bir süreliğine kendi ağırlığını unutacak yerler azalıyor. edebiyat kasmıyorum cidden azalıyor..bu hissi yaşayan ne demek istediğimi anlar.
sanki her yıl huzurundan bir şey daha eksiliyor. ve işin garibi bu durumun güçle veya maddiyatla hiçbir alakası yok..
entrye bu konunun çözümüyle devam etmek isterdim ama çözümü bilmiyorum. belki çözümü de yoktur. bu hayatta yaşıyor oluşumuzun karşılığını böyle ödüyoruzdur belki..
emin olduğum bir şey varsa o da bize öğretilen hayatla gerçek hayatın hiçbir benzerliği yok..
heves.
hemen herkese ve herşeye karşı.
keyif.
keyfiniz kalmıyor.
yeni biriyle tanışma hevesi, mutluluk, huzur, heyecan ve yaşama isteği.
bonus